خلوتی برای نوشتن

شگفتی بر انگیزند: و آنان برای خوانندگان بی تامل و تند مزاج نمی نویسند.

نویسنده ی خردمند نه از برای جهانی پس از خود که برای جهان آینده ی شخص خود می نویسد.

یعنی برای سالمندی خویش تا پس از آن نیز بتواند از خود شاد گردد.

کتابی آکنده از جان حتی برای مخالفان خود نیز از جان خبر می دهد.

نویسنده.آن گاه که اثرش زبان می گشاید.خود باید زبان فرو بندد.

جان بخشی به هنر/هنر آنگاه سر بر می افرازند که  ادیان فروکش کنند.

نا سازه های نویسنده/آن به اصطلاح نا سازه های نویسنده که خواننده بدان بر می خورد. نه در

کتاب نویسنده که بیشتر در ذهن خواننده جای دارند.

روح همگانی/نویسنده ی خوبنه تنها جان خویش که جان دوستانش را نیز داراست.