بعضی وقت ها انقدر افکارم به هم ریخته ومغشوش می شود که حتی توان نوشتن هم ندارم.یا بهتر

بگویم.خود فریبی.بله همه اش خود فریبیست.خودمان را مشغول هر کاری که می کنیم برای خود

فریبیست.برای اینکه سختی و رنج این دنیای نکبت را کمتر احساس کنیم.خودمان را فریب می دهیم

بدون اینکه بدانیم.

و انقدر اینکار را ادامه می دهیم تا به اخرش برسیم.لحطه ی رهایی از بند این دنیا.لحظه ای که بازی

تمام می شود.

و من دوست دارم حقیقت را ببیتم حتی اگر دردناک باشد اما خودم را فریب ندهم. و من در این چند

سالی که از عمرم می گذرد دریافته ام که فریبکار ترین انسانها روانشناسانی هستند که می خواهند

با هر حیله و نیرنگی کخ شده به شما صابت کنند این دنیا گلستان است و تمام کارها و لحظات ما

با هوده.چه قدر از انها متنفرم.